دانلود تحقیق باید ها و نباید های کارگزاران از دیدگاه امام علی (ع)

کارگزار باید از نظر حضرت علی علیه السلام: - حکومت را نانخورش و طعمه ای برای خود و اطرافیانش نداند.

- امانت دار و نگهبان امانت مردم (بیت المال) باشد.

- بدون دستور امام، رعیت را امر و نهی نکند.

- خزانه دار مال خدا باشد تا آن را به امام برساند.

(نامه 5) - دل مردم را با نیکویی و مهربانی روشن سازد.

- ترس و بیم را از دل و روان مردم بزداید.

- با مردم به مدارا کار کند.

(نامه 18) - با رعایا درشتی و تندی نکند و سختی روا ندارد.

- به آنان ستم نکند و خردشان نشمارد.

(نامه 19) کارگزاران و تمامی کسانی که اموال مسلمین به آنها سپرده می شود باید: - تقوای الهی را در همه حال رعایت نمایند.

- مسلمانی را نترسانند.

- دینداری مطمئن باشند.

- خیرخواه و مهربان باشند.

- درستکار و امین باشند.

- به اموال آسیب نرسانند.

(نامه 25) - در نهان و آشکارا از خدا بترسند.

- ریاکار نباشند.

- نهان و آشکار و کردار و گفتارشان دوگانه (منافقانه) نباشد.

- زیر دستان خود را نرنجانند و دروغگویشان ندانند و به آنان بزرگی نفروشند.

- حقوق مردم را که برعهده حکومت است به تمام ادا نمایند.

- به مردم و مسلمانان خیانت نکنند.

- با امام (رهبر) مسلمین ناراستی و دغل کاری نکنند.

(نامه 26) - با مردم فروتن، نرمخو و گشاده رو باشند.

- همگان را به یک چشم ببینند.

(تبعیض روا ندارد) - با نفس خویش پیکار نمایند.

- از دین خود حمایت کنند.

- به خاطر خشنودی هیچ یک از بندگان، خدا را به خشم نیاورند.

- نماز را در وقت معین آن اقامه نمایند.

(نامه 27) - فرمانبرداران از مردم را گرامی بدارند.

- حرمت خیرخواهان را پاس دارند.

- بی گناه را به جای گناهکار نگیرند و پیمان شکن را به جای پیمان گزار نپذیرند.

(نامه 29) - در کار خود هوشیار و با کمال جدیت پایدار باشند.

- خیرخواه خردمند و پیرو فرمان حکومت و فرمانبردار امام (رهبر) باشند.

- کاری نکند که به عذرخواهی ناچار شوند.

- به هنگام نعمت، بیش از حد شاد(مغرور و غافل) و به هنگام دشواری، سست رای و ترسان نباشند.

(نامه33) - مصلحت جوی امام (رهبر) باشند.

- بر دشمنان سخت دل و ستیزه جو باشند.

- خیرخواه و کوشا و برای رهبری و نظام شمشیری برنده و رکنی بازدارنده باشند.

(نامه 34) کارگزاران باید: - خدای را بنده (اهل طاعت و عبادت و بندگی و تقوا و علم و عرفان) باشند.

- در روزهای ترس و بیم نخوابند.

- در ساعت ها و لحظات ترس، از دشمن روی برنتابند.

- بر بدکاران از آتش سوزان تندتر باشند.

- همانند شمشیری از شمشیرهای خدا باشند که نه تیزی آن کند شود و نه ضربت آن بی اثر گردد.

- آنگاه که لازم شود، مردم را فرمان کوچیدن و آنگاه که مصلحت ببینند، آنان را فرمان ایستادن دهند.

- بدون اجازه امام (رهبر) نه برکاری دلیری کنند، نه باز ایستند و نه عقب نشینی کنند و نه پیش روند.

(مطبع محض رهبر باشند) - در برابر دشمنان سرسخت باشند.

(نامه 36) - در مهمانی های مسرفانه و خارج از عرف شرکت نکنند.

- در مجالس و محافل و انجمن هایی که بر پایی آن مورد رضای خداوند نیست و غالباً جنبه ریایی و شخصیت نمایی و ...

دارد شرکت نکنند.

- با پارسایی و پاکدامنی و درستکاری امام خود را یاری کنند.

(نامه 45) - برای یاری دین، رهبر را پشتیبانی کنند.

- برای خوابانیدن فتنه گنهکاران و بستن رخته های مرزی و نفوذ دشمن در خدمت رهبر قرار گیرند.

- به جا و به موقع مهربان و به هنگام، سخت گیر و قاطع باشند.

- در برابر رعیت فروتن و گشاده رو و نرم خو باشند.

- تبعیض روا ندارند.

- با رفتار خود بزرگان را به ستم وا ندارند و ناتوانان را از عدالت مایوس نسازند.

(نامه 46) - در فراوانی نعمت و مال و ثروت دگرگونی نشوند.

- اموال و ثروت خویش را در اموری که موجب نزدیکی آنها به بندگان خدا و مهربانی آنان با برادران دینی شان می باشد صرف نمایند.

(نامه 50) - داد مردم را بدهند.

- در برآوردن حاجت های مردم شکیبا باشند.

- در گرفتن حقوق دولتی از مردم، رعایا را در مضیقه و تنگنا قرار ندهند و بر آنان سخت نگیرند.

- مردم را نزنند و دست به مال مردم نبرند.

- نمازگزار باشند.

- خیرخواه مردم باشند و با سپاهیان خوشرفتاری کنند.

- در حد توان و نیرو در یاری خداوند و شکرگزاری او بکوشند.

(نامه 51) کارگزار باید: - نیکی به بازرگانان و صنعتگران را بر خود بپذیرد.

- درباره آنان - به زیر مجموعه خود و کسانی که کارهای بازرگانان را تمشیت می کنند- به نیکویی سفارش کند.

- از احتکار بازرگانان منع کند.

- اگر پس از منع دست به احتکار زدند، محتکر را تنبیه نماید تا عبرت دیگران گردد.

- در کیفر اسراف نکند.

- بخشی از بیت المال و بخشی از غله های زمین های خالصه را در هر شهر به آنان واگذارد.

- به نیازمندانی که در دورترین نقطه - در کشور اسلامی- زندگی می کنند و به آنها نزدیک اند یکسان ببخشد.

- حق آنها را رعایت کند.

- از رسیدگی به کار و اوضاع آنان دریغ نکند.

- به آنان روترشی نکند.

- به کار کسانی که در چشم مردم خوارند و مردم آنها را خوار می دارند و به کارگزاران دسترسی ندارند رسیدگی کند.

- فردی مورد اعتماد و خدا ترس و فروتن را برای تفقد حال آنان و رسانیدن نیازمندی هایشان به خود مامور کند.

- کارگزار خود - یا با واسطه مستقیم - عهده دار یتیمان و کهنسالانی که چاره ندارند و دست سوال پیش نمی آرند باشد و به امور آنان رسیدگی نماید.

- بخشی از وقت خود را به کسانی اختصاص دهد که به او نیاز دارند.

(نامه 53) - ملاقات های عمومی ترتیب دهد تا گروه های مردم بدون حضور و مانع سپاهیان و نگهبانان، مشکلات خود را با او در میان گذارند.

- سخن درشت و سخن های نادرست مردم را بر خود هموار کند.

- با مردم به نیکی و مهربانی برخورد کند و مغرور و خود بزرگ بین نباشد.

- به مردم ببخشد، بخششی شایسته و گوارا.

- در آنچه از مردم بازمی دارد، توام با مهربانی و عذرخواهی باشد.

- به کارگزاران و مدیران زیر دست خود شخصا پاسخ دهد.

- نیاز مردم را در حداقل زمان برآورد و به خواسته هایی که کارگزاران و مدیران وی پاسخ نداده اند، خود پاسخ دهد.

- بهترین ساعات وقت خود را در بخشی از روز و شب به عبادت پروردگار اختصاص دهد.

- از رعیت به مدت طولانی پنهان نشود.

- باندبازی، قوم و خویش گرایی، دوست مداری و حزب سالاری نکند.

- بذل و بخشش بی جا و ناروا به افراد باند و جناح و اقوام و نزدیکان و دوستان خود نکند.

- در مواردی که رعیت گمان ستم از او برند، از آنها عذرخواهی کند و دلشان را از بدگمانی در آورد.

(نامه53) - در صلح با دشمنان رضای خداوند را در نظر گیرد.

- پس از آشتی با دشمن، او را دست کم نگیرد و در این مورد حزم و دوراندیشی به کار برد و خوش گمان نباشد.

- در آنچه عهده دار است خیانت نکند.

- پیمان شکنی نکند.

- از خونریزی به طور جدی اجتناب کند.

- چنانچه دچار خطا شد و فردی کشته یا مجروح یا مصدوم گردید، در پرداخت دیه تعلل نکند و از موضع قدرت بر خورد نکند.

(نامه 53) - از خود پسندی پرهیز کند، ستایش دیگران را دوست نداشته باشد و ترویج نکند.

- در نیکی کردن به رعیت بر آنان منت نگذارد.

- آنچه را انجام داده است بزرگ نشمارد.

- وعده های خود به رعیت را خلاف نکند.

- در کاری که موقع انجام آن نرسیده است شتاب نکند.

- در انجام کاری که وقت آن فرا رسیده و ممکن شده سستی نکند.

- در اموری که راه راست در آن ناپدار است ستیز و جدل نکند.

- از آنچه متعلق به همه مردم است، چیزی را به خود اختصاص ندهد.

- از غفلت در آنچه بدان توجه باید، بپرهیزد.

- در هنگام خشم، خویشتن دار باشد و تندی و سرکشی نکند.

- زود قهر نباشد و تیزی زبان را مهار کند.

- سخن نسنجیده بر زبان نیاورد.

- در قهر تاخیر کند تا خشمش فرو نشیند و عنان اختیارش به دست آید.

- به واجبات خداوند عمل و به سنت حسنه پیامبر و امام اقتدا کند.

(نامه 53) - در هر زمان و مکان از خدا بترسد.

(رعایت تقوای الهی در همه حال و همه جا) - از فریب دنیا بر خود بترسد و هیچگاه دنیا را امین نشمارد.

- هوس ها او را به هر طرف نکشاند و به او ضررهای فراوان نرساند.

- نفسش را باز دارد.

- خشم سرکش خود را کنترل کند و از خود دور سازد.

(نامه 56) - خود را از آنچه مانند آن را نمی پسندد، دور سازد.

- به کاری که خدا بر او واجب کرده مشغول سازد.

- نفس خود را محاسبه کند.

- به اندازه توانش در کار رعیت کوشش نماید.

(نامه 59) - کسی را که دست به ستم گشاید کیفر دهد ( ولو این که از نیروی مسلح و صاحبان قدرت اسلحه و ...

باشد).

- شکایت از نیروهای نظامی و...

را در حوزه خود به امام برساند.

- شکایت از افرادی را که جز خدا و امام توانایی برطرف کردن آن را ندارند به امام برساند.

(نامه 60) - کاری را که به عهده دارد در حداکثر توان انجام دهد.

کارگزار نباید: - با امام خود مخالفت ورزد.

- با مردم حیله بازی کند و اموال آنان را به فریب بخورد.

- به اموال مسلمین خیانت ورزد و اموال آنان را برباید.

(نامه 41) - غنیمت مسلمانان و بیت المال را به اقوام و نزدیکان و دوستان خود دهد.

(نامه 42) کارگزاران و عاملین می بایست: - خراج و مالیات و حقوق مالی دولت را جمع آوری و فراهم سازند.

- با دشمنان بجنگند.

- کارهای مردم را سامان دهند.

- شهرها و بلاد مردم را آباد سازند.

- از خدا بترسند و طاعت پروردگار را بر دیگر کارها مقدم بدارند.

- از آنچه در قرآن به عنوان واجب و سنت بیان شده پیروی نمایند.

- با دل و دست و زبان خداوند را یاری نمایند.

- نفس خود را از پیروی آرزوها و سرکشی ها باز دارند.

(نامه 53) - با بخل ورزیدن بر نفس خود، هوای نفس خویش را در اختیار گیرند.

- مهربانی با رعیت و دوستی کردن با آنان را مشی خود سازند.

- از خطاهای مردم با گذشت و اغماض بگذرند.

- غرور و نخوت و تکبر و لجبازی را کنار نهند.

- اموری را که حق است و مشمول عدالت و مفید به حال عموم مردم، دوست بدارند و ترویج نمایند.

- به اطرافیان و خواص و نزدیکان و دوستان خود میدان ندهند.

- زشتی ها را بپوشند، گره کینه ها را بگشایند و رشته دشمنی ها را پاره کنند.

(نامه 53) - با بخیل و ترسو و حریص مشورت نکنند.

- در به کار گماردن افراد نهایت دقت مبذول دارند و از به کار گرفتن و نزدیک کردن کسانی که در دستگاه ظلمه کار کرده اند اجتناب کنند.

کارگزاران خواص خلوت خود را از افرادی انتخاب کنند که: - در رای و کار، درایت و پختگی دارند.

- سابقه سوء و گناه ندارند.

- با ستمکاران معاضدت و همکاری نداشته اند.

گارگزاران برای انجام امور کسانی را انتخاب کنند که: - سخن تلخ حق را به کارگزار بیشتر بگویند.

- در آنچه که خدا را از دوستانش ناپسند آید، کارگزار را کمتر یاری کنند.

- پارسا و راستگو باشند.

- کارگزار را نستایند و با ستودن کارهای بیهوده؛ تملق و چاپلوسی، دل کارگزاران را شاد نکنند.

- با تملق و چاپلوسی او را دچار خودپسندی و سرکشی نکنند.

(نامه 53) - نیکو کار و بدکار (بدکردار) را یکسان نگیرند (چه این که رغبت نیکوکار کم و بدکردار ترغیب می شود) - سنت های پسندیده را که بزرگان به آن عمل کرده اند بهم نزنند.

- بدعتی را که به سنت های خوب گذشته آسیب رساند، پدید نیاورند.

- با دانشمندان فراوان گفتگو کنند و با حکیمان در مسائل و امور مملکتی و حوزه خود فراوان به مشاورت و گفتگو بپردازند.

(نامه 53)