دانلود تحقیق رشد عقلی و پیشرفت های درسی

در دوران بلوغ رشد عقلی از رشد جسمانی سرعت کمتری دارد .

آزمونهای مختلف استعداد یک روند صعودی را در حدود اواخر دوره نوجوانی نشان می دهند .

تفاوتهای جنسی در الگویابی توانائیها در دوره دبیرستان بارزتر است .

پسران در آزمونهای ریاضی و دختران در آزمونهای کلامی نمرات بالاتری به دست می آورند .

همچنین در زمینه رشد اجتماعی مثلاً رشد ارزشهای اخلاقی در دوره بلوغ در مقایسه با دوره های قبل یک تفاوت ماهوی از نظر تفکر بوجود می آید .

یعنی فرد بالغ از نظر نوع استدلالهای مربوط به مسائل اخلاقی کاملاص با فرد پیش از دوران بلوغ تفاوت دارد .

مثلاً طبق نظر پیاژه ، کودکان در مرحله قبل از بلوغ ( به عناون مثال در دوره دبستان ) به نتیجه اعمال اهمیت می دهند ، در حالیکه فرد بالغ به انگیزه و نیت در انجام دادن آن عمل بیشتر اهمیت می دهد .

این نوع قضاوتها مستلزم رسیدن به رشد عقلی خاصی است که توان قضاوت آگاهانه را در فرد به وجود می آورد .

برای بالغین با هوش تر و جوانان خانواده های علاقه مند به امر تحصبل این دوره از نظر کشف اصول عقلی اهمیت زیادی دارد .

تاکید جامعه بر داشتن تحصیلات باعث شده است که جوانان نیز فشاری را بر خود حس کنند تا خود را به سطوح بالای پیشرفت تحصیلی برسانند .

به ویژه در جامعه ما که دشواری بزرگی به نام کنکور دانشگاهها در برابر جوانان قد علم کرده این فشار بیشتر محسوس است .

جالب توجه است در این مورد ما شاهد موششهای فوق العاده ای از سوی جوانان برای غلبه بر غول کنکور هستیم .

هجوم جوانان به آموزشگاههای تخصصی ، گرفتن معلم خصوصی ، درس خواندنهای پیگیر ، همگی از یکسو حاکی از اهمیتی است که جامعه بر پیشرفتها و موفقیتهای تحصیلی جوانان می دهد و از سوی دیگر حاکی از پذیرش مسئولیت و کوششهای صمیمانه جوانان در این مورد است .

اما باید توجه داشت که همگام با این کوششها ، جوانان در عین حال دچار یک حالت تنش و فشار روحی هستند .

به عبارت دیکر همان احساس فشار اجتماعی و احساس مسئولیت جوانان را دچار تعارض و کشمکشهای روانی در این دوره می کند .

این تعارضها یا به صورت رویکرد جاذب جاذب است مانند تعارضی که بر اثر دشواری در انتخاب یکی ار دو رشته مطلوب ( انتخاب پزشکی یا مهندسی ) حاصل می شود ، یا به صورت تعارض جاذب دافع مانند علاقه به رشته پزشکی اما دشواتری پذیرفته شدن در کنکور و زحمت فراوان برای مطالعه دروس آن جلوه می کند .

به هر صورت رشد استعدادها و توانائیهای فکری در این دوره با مقدار فشار روانی و تنش همراه است .

خود مختاری ، طغیان و روابط خانوادگی یکی از تکلیف اصلی به رشد پیشرفت در جهت خودمختاری و استقلال مربوط می شود .

خودمختاتری جنبه های متعددی دارد که به آنها عنوان خود گردانی داده می شود .این جنبه ها از یکسو عبارتند از : خود رهبری ، توانایی رسیدگی به کارهای خود بدون کمک والیدن و دیگران و پذیرش مسئولیتهای اضافی و روزافزون .

از سوی دیگر سوال مربوط به میزان و درجه خودمختاری که جوان به دست می آورد مطرح است ، یعنی تا چه میزان وابستگی دوران کودکی به والدین پایان می پذیرد و یا کاهش پیدا می کند ، مطالعات انجام گرفته تفاوتهای را میان دو جنس نشان می دهند .

جالب توجه اینکه دختران ظاهراً بیش از پسران با استقلال و خودمختاری دست می یابند به طوریکه در فرهنگهای غربی دختران بالغ بیشتر از پسران به مشاغل روی می اورند و در کارهای خانه مسئولیتهای بیشتری می پذیرند و به طور کلی خودگردانی بیشتری از پسران نشان می دهند .

جوانان در این دوره این باور را در خود شکل می دهند که دوستان می توانند به همان اندازه به آنها نزدیک باشند که افراد خانوداه .

با شکل گیری این باور آنها در راه استقلال عاطفی از خانواده گامهای برمی دارند و ضمن برقراری روابط دوستانه با همسالان و دوستان کم کم از نظر عاطفی از خانواده فاصله می گیرد و به استقلال نسبی در این مورد می رسند به ندرت ممکن است که جوان مجبور به کشمکش و مارزه برای استقلال خود بشود ، اینجاست که مساله طغیان و شورش نوجوان نسبت به اقتدار والدین مطرح می شود .

این گونه درگریها معمولاً بین جوان با والدین اقتدار طلب که طرفدار تسلط والدین بر فرزندان هستند و توقعات فراوانی از فرزندان خود دارند پیش می آید .

گاهی نیز کشمکش ها حاصل کوشش جوان برای یافتن استقلال در نحوه لباس پوشیدن و عادات خاص رفتاری نظیر دیر به خانه آمدن است .

اما در زمینه استقلال در باورها و نگرشها ، قضیه فرق می کند .

غالب تحقیقات مربوط به نگرشها و باورها حاکی از آنند که جوانان تا پایان دوره دبیرستان نگرشها و باورهایی بسیار شبیه به باورها و نگرشهای افراد خانواده خود دارند .

علت این نوع شباهتها روشن است .

والدین در خانواده همواره مهمترین سرمشق و الگوی فرزندان خود هستند و بیشتر رفتارهای کودکان تقلید رفتار والدین است بویژه آنکه والدین با نشان دادن الگوهای رفتاری مشابه رفتار خود به وسیله کودکان و جوانان انها را مورد تضویق و تقویت قرار می دهند .

همچنین تحقیقات حاکی از آنند که استقلال نگرشی و اعتقادی و خودمختاری در باورها پس از ورود جوانان به دوره های تحصیلات عالی و دانشگاهها روی می دهد .تفاوت نگرش های فارغ التحصیلان دانشگاهی با نگرش والدین آنها در بسیاری از مطالعات مربوط نشان داده شده است .

آنچه در این زمینه حائز اهمیت است آگاه بودن والدین نسبت به کوششهای این دوره برای کسب استقلال در جوانان است .

این آگاهی می تواند از این جهت مفید و سازنده باشد که والدین به حای در گیر شدن و مخالفت با جوانان و افزودن به تنشها و فشارهای روحی آنان الگوهای رفتاری و واکنشهای خود را مطابق با جوانان و افزودن به تنشها و فشارهای روحی آنان الگوهای رفتاری و واکنشهای خود را مطابق با الزامات سنی فرزندان خود تنظیم کنند و به آنان امکان گذر بدون گرفتاری و ناراحتی از این مرحله را بدهند ، زیرا فشارهای والدین در این مرحله به علت حساسیت این دوره سبب گرفترایهای متقابل والدین و فرزندان بالغ انان می شود .

همچنین برخی رفتارهای ضد اجتماعی و بزهکاریهای جوانان و مخالفت انها با هر منبع قدرت حاصل همین فشارهای خانوادگی بر جوانان و عدم درک حساسیت موقعیت آنهاست .

روابط با دوستان و همسالان روابط در اجتماعی کردن کودک تثیر بنیادی و اساسی دارد .

همین تاثیر تا دوران بلوغ نیز ادامه پیدا می کند ، اما سبک و کارکرد این روابط تغییرات زیادی پیدا می کند .

مثلاً در معیارهای پذیرش اجتماعی و کحبوبیت تغییراتی پیدا می کند .

در مطالعاتی که برای سنجش ویژگیهای مربوط به محبوبیت در سن 12 سالگی و بعد در سن 15 سالگی انجام گرفته است نشان می دهد که در دوره بلوغ پیش از بلوغ همسالان محبوبیت با معیارهایی از قبیل فعال بودن ، مهرات در بازیها ، داشتن شوق و ذوق ، شوخ طبعی ، شاد بودن ، دوستانه رفتار کردن و جرات داشتن مشخص می شوند .

همچنین شلوغ بودن ، توجه جویی و نامرتب بودن نیز از خصوصیات محبوب بودن در پسرها قلمداد شده است .

بر عکس دختران محبوب تمیز و مرتب ، جذاب ، دارای رفتار دوستانه و شوخ طبع و خلاصه یک بانوی کوچک توصیف شده اند اما در اواسط دوران بلوغ این معیارها تغییر می کنند و در هر دو جنس به هم نزدیک می شود .

مثلاً ویژگیهای با ارزش از نظر هر دو جنس شامل رفتارهای دوستانه ، خوشرویی ، شوخ طبعی ، جذابیت بدنی ، مهارت در بازیها و ورزشها و وقار اجتماعی است .

این دوره همچنین دوره دوستیهای پایدار ، فداکاری و وفاداری نسبت به دوستان و بالاخره علاقه به جنس مخالف و عشق های زودگذر در آغاز دوره و عشقهای بادوام و ثابت در پایان آن است .

در اوائل دوران بلوغ ( 12 یا 13 سالگی ) دختران بیشتر به دوستان بچشم شریک در فعالیتهای نگاه می کنند و می گویند که یک دوست بایستی طوری باشد که بتوان به راحتی با او کنار آمد و اما در میاانه بلوغ ( 4 تا 16 سالگی ) تغییری در این نگرش در جهت ارزش گذاشتن به وفاداری در دوستی مشاهده می شود .

دختران در این مرحله سنی به دوست بیشتر به چشم محرم اسرار و سنگ صبور نگاه می کنند .

بالاخره در پایان دوره بلوغ ( 17 تا 18 سالگی ) کشش جوانان بیشتر به سوی جنس مخالف است و دوستان همجنس اهمیت پیشین خود را از دست می دهند .

البته این به معنی قطع رابطه دوستی با همجنسان نیست ، بلکه در این مرحله حساسیت آنها نسبت به احساسات دوستان بیشتر می شود ، اما در عین حال آگاهی آنان نسبت به فردیت خود آنها افزایش پیدا می کند و همین اگاهی سبب می شود که تفاوتهای دوستان را با خود او برایش قابل تحمل تر سازد .

رشد مهارتهای اجتماعی بلوغ اجتماعی انسان موجودی است اجتماعی هر یک از ما در دنیایی از انسانهای بسیار که کم و بیش به یکدیگر پیوسته اند زندگی می کنیم .

همه ناگزیریم در خانه ، مدرسه ، محیطهای مذهبی ، ورزشی ، محیط کار یا مکانهای دیگر با دیگران رابطه داشته باشیم .

یک شخصیت سالم و برخوردار از بلوغ اجتماعی باید بتواند با دیگران تشریک مساعی نموده و به روابط اجتماعی بپردازد .

بلوغ وافعی به معنای کلمه با رسیدن به سن قانونی ( 18 سالگی ) رشد کامل قد و وزن و یا قدرت تولید مثل حاصل نمی شود ، بلکه بلوغ واقعی وقتی حاصل می شود که انسان بتواند زندگی عاطفی اش را کنترل نموده به رفاه و آسایش علاقه مند باشند .

سعدی در باب هفتم گلستان می گوید : بلوغ (…درحقیقت یک نشان دارد و بس .

آن که در بند رضای حق جل و علا بیش از آن باشی که در بند حظ نفس خویش و هر انکه در او این صفت موجود نیست نزد نحققان بالغ نشمارندش .

) بنابراین یک فرد می تواند در هر مقطع سنی کودکستان ، راهنمایی دانشگاه برای سن خود بالغ محسوب شود .

بلوغ کمال مطلوبی است که همگی ما به سوی ان در تلاشیم .

ما همیشه در راهیم ولی هرگز کاملاً نمی رسیم .

هر یک از ما ممکن است فردی بالغ نامیده شود .

اما می دانیم که گاهی اوقات اعمال ما بچه گانه است .

ما در سراسر زندگی به یادگیری ادامه می دهیم .

زندگی یادگیری و یادگیری زندگی است .

قسمت اعظم یادگیری و زندگی به مردم وابسته است .

سازش با دیگران همیشه آسان نیست .

بسیاری از نوجوانان و جوانان از تنهایی و نداشتن دوست و رفیق صمیمی رنج می برند ، بعضی کمرو و خجالتی بوده از صحبت کردن و تماس با دیگران احساس ناراحتی می کنند .

عده ای به سبب کمبودهای واقعی یا تخیلی خود را حقیر می شمارند و به هر حال در اجتماع همیشه افرادی اعم پیر و جوان هستند که از رشد عاطفی ـ اجتماعی کم نصیبند و بعضی مواقع عملاً دیگران را می آزارند .

این اذیتها گاهی اوقات به صورت بی اعتنایی به دیگران ، تمسخر آنان و یا شوخیهای مخرب انجام می شود .

یک شخصیت سالم که از رشد اجتماعی بهره مند است نه تنها دیگران را به هیچ طریق نمی آزارد بلکه راههای مقابله با آزار دیگران را هم به خوبی می شناسد و با آنها مقابله می کند .در اینجا به پاره ای از موانع رشد اجتماعی و راههای مقابله با آنها اشاره می کینم : مبارزه با احساس کمرویی ، خجالت و حقارت برای اسیاری از افراد جوان کمرویی و حقارت و خجالت یک مشکل جدی است .

افراد کمرو از کمبود اعتماد به نفس رنج می برند و در برخورد با دیگران به سهولت ناراحت و دستپاچه می شوند .

یکی از روانشناسان معتقد است کمرویی برچشبی است که فرد به خود تحمیل می کند .

یعنی اگر شما معتقد باشید که کمرو هستید حتماً همانگونه عمل خولهید کرد .

افراد کمرو در موقعیتهای دشوار احساس افزاریش ضربان نبض ، سرخ شدن ، عرق کردن ، تپش قلب یا دلشوره می کنند .

کمرویی قابل درمان است و در مبارزه با ان توصیه های زیر مفید می باشند : فهرستی ازاشخاص یا موقعیتهایی که در مواجهه با انها احساس کمرویی یا خجالت می کنید تهیه نمایید .

از این فهرست شخصی را که با وی کمتر حاساس کمرویی می کنید خود را مجبور کنید که با وی چند کلمه صحبت کنید .

مثلاً روز اول فقط سلام و احوالپرسی